ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਲਿਖਦਾ ਇਕ ਕਾਵਿਸ਼।
ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਚਿਰੋਂਦੀ ਹੈ ਚਾਂਦੀ,
ਜਿੰਦਰੀ ਦੀ ਧੁੰਧਲੀ ਛਾਂ ਕੜੀ ਆਤੇ ਸੋਨੇ।
ਸਾਂਝ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਵੰਞਾ ਖਿਲਾਰੇ,
ਗਿਦਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਚ ਉਡਾਣਾ ਸੁਣੇ।
ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਹਰਬੋਲੀ ਧੂਪ ਮੰਮ ਬਨ ਕੇ,
ਲਹਿੰਗਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਨਵੇਲੀ ਛਾਂ।
ਮੀਠੀ ਖੁਸਬੂ ਦੀ ਚੀਤੇ ਜੁਲਾਤੀ,
ਚੁੱਪਚੁੱਪ ਚਿਡਿਆਂ ਦਾ ਕੋਲ ਬਸਣ ਛਾਂ।
ਲੋਕ ਬੋਲਿਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਸੀ,
ਬੈਸਾਖੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦਾ ਗਾਣਾ ਸੁਣੇ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੁਰਮਈ ਕਾਨੂੰ ਚ ਮੈਂ,
ਨਾਚਣ ਤੇ ਗਾਣਾ ਹੀ ਗਾਈਆਂ ਕਰੀਅਾਂ।
ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰੰਗ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਬਸਿਆ,
ਸੁਣਸੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਗਾਂਵ ਦੀ ਧੁਨ।
ਇਕ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ,
ਕਰਨਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਨ।
ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁਝ ਖਾਸੀ,
ਪੂਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ ਪਿਆਰੀ,
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੇਠ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।